Bez wątpienia trudno jest młodym wyobrazić sobie codzienność nastolatka sprzed dekady. Dziś smartfony stanowią równie nieodzowny element życia co pełnowartościowy sen czy regularne posiłki.
Wyniki skandynawskich badań firmy Telia pokazują, że nastolatkowie pragną telefonu z dużym wyświetlaczem, szybkim procesorem, dostępem do wielu aplikacji, muzyki, filmów i przyjaznym interfejsem użytkownika. Cena nie gra tu pierwszorzędnej roli — liczy się, by smartfon był modny, „na czasie” i odróżniał się od telefonów znajomych. Nastolatkowie bardzo cenią zabezpieczenia i bezpieczeństwo swoich danych. Zgubienie smartfona traktują niemalże jak utratę kluczy, karty płatniczej czy portfela. Porównaliśmy kilka modeli, które były na topie w 2012 roku.
Flagowiec z ekranem 4,8 cala — Samsung Galaxy S3
Doskonały wybór, by być wówczas w czołówce trendów. Telefon z ekranem 4,8 cala nie irytował swoją wielkością ani wagą. Galaxy S3 z Androidem 4.0 oferował szereg zaawansowanych funkcji: dzwonił do osoby, z którą właśnie prowadziliśmy korespondencję SMS, wystarczyło przyłożyć telefon do ucha. W zestawie dostępna była również bezprzewodowa ładowarka — rozwiązanie, które w 2012 roku uchodziło za futurystyczne. Urządzenie wyposażono w procesor czterordzeniowy Exynos 4412 taktowany zegarem 1,4 GHz, co w połączeniu z 1 GB pamięci RAM zapewniało płynność działania systemu oraz aplikacji. Aparat tylny o rozdzielczości 8 MPix wspierał seryjne fotografowanie w funkcji Burst Shot, przedni zaś miał 1,9 MPix i sprawdzał się podczas wideorozmów. Bateria o pojemności 2100 mAh pozwalała na całodzienny cykl użytkowania przy umiarkowanym obciążeniu. Galaxy S3 wyróżniał się też czujnikiem zbliżeniowym, który automatycznie wyłączał ekran przy przystawieniu urządzenia do twarzy, co oszczędzało energię i zapobiegało przypadkowym dotknięciom podczas rozmów.
Godny rywal iPhone’a — HTC One X
One X to smartfon, który śmiało mógł konkurować z produktami Apple. Estetyczny design połączony z 4,7-calowym wyświetlaczem zapewniał komfortowy chwyt. Błyskawiczny aparat 8 MPix pozwalał rejestrować serię zdjęć podczas jednego naciśnięcia spustu migawki. Wewnętrzna pamięć wynosiła 32 GB. Urządzenie działało na Androidzie 4.0 z nakładką HTC Sense, która usprawniała codzienną aktywność na Facebooku czy Twitterze. Procesor czterordzeniowy Nvidia Tegra 3 o taktowaniu 1,5 GHz wspierał aplikacje wymagające dużej mocy obliczeniowej, w tym gry 3D. Matryca Super LCD 2 oferowała rozdzielczość 1280 × 720 pikseli, zapewniając żywe kolory i szerokie kąty widzenia. Przedni aparat o rozdzielczości 1,3 MPix umożliwiał wideorozmowy w jakości HD 720p. Bateria o pojemności 1800 mAh przy intensywnym użytkowaniu wymagała codziennego ładowania, jednak funkcja szybkiego ładowania skracała ten proces. Model wyposażono też w złącze micro-USB obsługujące standard MHL, co pozwalało na podłączenie telefonu do telewizora i odtwarzanie treści w wysokiej rozdzielczości. Więcej szczegółów technicznych HTC One X znajdziesz w dedykowanym artykule.
Telefon z charakterystycznym podświetleniem — Sony Xperia S
Model z Androidem 4.0 to estetyczny telefon spełniający oczekiwania w swojej kategorii cenowej (około 1300 zł). Wbudowany aparat 12 MPix oraz ekran o przekątnej 4,3 cala należały do mocnych punktów urządzenia. Dioda w dolnej części ekranu świeciła się podczas połączenia od znajomych lub rodziny — niewielki, lecz wyróżniający detal. Matryca TFT LED z rozdzielczością 1280 × 720 pikseli dawała ostry obraz i dobrą czytelność nawet w jasnym słońcu. Procesor dwurdzeniowy Qualcomm Snapdragon S3 MSM8260 taktowany zegarem 1,5 GHz w połączeniu z 1 GB RAM pozwalał na jednoczesne uruchamianie wielu aplikacji bez utraty płynności. Xperia S miała 32 GB pamięci wewnętrznej, ale brakowało slotu microSD, co mogło stanowić ograniczenie dla osób gromadzących dużo multimediów. Bateria o pojemności 1750 mAh wystarczała na około dobę użytkowania przy średnim obciążeniu. Tylny aparat wspierał nagrywanie wideo w rozdzielczości Full HD 1080p z 30 klatkami na sekundę, a przednia kamerka 1,3 MPix umożliwiała wideorozmowy. Sony dodało też moduł NFC, umożliwiający szybkie parowanie z kompatybilnymi akcesoriami lub płatności zbliżeniowe w miejscach, gdzie funkcja była już wówczas wspierana.
Pierwszy smartfon Nokii z Windows Phone — Lumia 800
Pierwszy smartfon Nokii z systemem Windows Phone — i każdy element harmonijnie współgrał. Nietuzinkowy design, „kafelki” oraz płynne animacje, a także wbudowane aplikacje do mediów społecznościowych — wszystko to robiło piorunujące wrażenie. Ekran miał przekątną 3,7 cala. Telefon dostępny był w odcieniu jasnoniebieskim czy różowym, dzięki czemu nastolatek wyróżniał się w swoim otoczeniu. Wyświetlacz AMOLED o rozdzielczości 800 × 480 pikseli cechował się głębią czerni i intensywnością barw. Procesor jednordzeniowy Qualcomm MSM8255 Snapdragon taktowany zegarem 1,4 GHz wspierał płynność interfejsu Metro UI. Lumia 800 oferowała 16 GB pamięci wewnętrznej bez możliwości rozbudowy, co wymagało przemyślanego zarządzania przestrzenią. Aparat 8 MPix z optyką Carl Zeiss i diodą LED zapewniał solidną jakość zdjęć w różnych warunkach oświetleniowych, zaś kamera przednia o rozdzielczości VGA nadawała się do prostych wideorozmów. Bateria 1450 mAh dawała średnio dobę działania przy umiarkowanym użytkowaniu. Nokia dodała usługę Nokia Drive z nawigacją offline oraz dostęp do muzyki przez Nokia Music, co zwiększało atrakcyjność pakietu. Jeśli interesują Cię inne modele z Windows Phone 8, znajdziesz tam porównanie kolejnych urządzeń z tego ekosystemu.
Budżetowa propozycja — LG Swift L3
Najtańszy spośród konkurentów. W cenie około 500 zł użytkownik otrzymywał naprawdę bogaty zestaw funkcji. Ekran 3,2-calowy nie zajmował wiele miejsca w kieszeni, a aparat fotograficzny o rozdzielczości 3 MPix często dorównywał możliwościom urządzeń dwukrotnie droższych. Telefon w tej cenie stanowił również mniej bolesną stratę w przypadku zagubienia w autobusie lub zalania wodą. Wyświetlacz QVGA o rozdzielczości 240 × 320 pikseli oferował podstawową czytelność, wystarczającą do przeglądania prostych stron internetowych i używania komunikatorów. Procesor jednordzeniowy Qualcomm MSM7225A taktowany zegarem 832 MHz w połączeniu z 384 MB RAM zapewniał płynną obsługę Androida 2.3 Gingerbread, choć w przypadku bardziej wymagających aplikacji mógł się przytrzymywać. Pamięć wewnętrzna wynosiła zaledwie 1 GB, jednak slot microSD pozwalał rozszerzyć ją do 32 GB. Bateria o pojemności 1540 mAh dawała około dwóch dni działania przy lekkim użytkowaniu. Aparat tylny nie miał diody doświetlającej, więc zdjęcia po zmroku wychodiły przeciętne. Przednia kamera była niedostępna, co wykluczało wideorozmowy. Swift L3 oferował jednak Wi-Fi, Bluetooth 3.0 oraz GPS, co w segmencie budżetowym stanowiło dobry pakiet. Telefon nadawał się dla osób stawiających pierwsze kroki ze smartfonem lub potrzebujących taniego urządzenia zapasowego.
Ceny smartfonów dla nastolatków w 2012 roku
To, ile kosztował smartfon dla nastolatka w 2012 roku, było uzależnione od modelu i specyfikacji. Na ogół można było znaleźć urządzenia w cenie od około 300 do 2000 PLN. Tańsze modele zazwyczaj oferowały skromniejsze funkcje i niższą jakość wykonania, ale były dostępne dla młodszych użytkowników z mniejszym budżetem. Droższe modele gwarantowały lepsze funkcje, wyższą jakość wykonania oraz bardziej zaawansowane parametry techniczne. W segmencie premium, gdzie plasowały się Galaxy S3 czy HTC One X, ceny oscylowały między 1800 a 2200 PLN przy premierze, by po kilku miesiącach spaść o 20–30%. Modele ze średniej półki, takie jak Sony Xperia S czy Nokia Lumia 800, zaczynały od około 1300 PLN i stopniowo tanieły do poziomu 900–1000 PLN w ciągu roku. Najtańsze smartfony z Androidem, w tym LG Swift L3, można było kupić za 400–600 PLN, co czyniło je przystępnymi nawet dla rodzin o ograniczonym budżecie. Warto zauważyć, że w 2012 roku operatorzy komórkowi oferowali atrakcyjne programy abonamentowe, w ramach których można było nabyć flagowe smartfony za symboliczną złotówkę w zamian za podpisanie umowy na 24 miesiące. Takie rozwiązanie pozwalało nastolatkom korzystać z topowych urządzeń bez jednorazowego obciążania budżetu domowego dużą kwotą, choć łączny koszt w perspektywie dwóch lat często przewyższał zakup telefonu na rynku wtórnym lub w niższej cenie detalicznej.